ပြီးပြည့်စုံနေဖို့မလိုပါဘူး” စိတ်အမောပြေစေမယ့် အတွေးစလေးတစ်ချက်

မျက်မှောက်ခေတ်ရဲ့ အပြေးပြိုင်ပွဲကြီးထဲမှာ ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပင်ပန်းကြီးစွာ ပြေးလွှားနေကြရပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတွေပေါ်က သူတစ်ပါးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ လှပပြည့်စုံလွန်းနေတဲ့ ဘဝပုံရိပ်တွေကို ကြည့်ပြီး “ငါကော သူတို့လို ဖြစ်ရဲ့လား” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလိုမကျခြင်းတွေ၊ ဖိအားတွေ ပေးမိနေတတ်ကြတာ သဘာဝပါ။

အလုပ်ခွင်မှာ အမှားအယွင်းမရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ မိသားစုထဲမှာ စံပြဖြစ်ရမယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲမှာ မျက်နှာပွင့်ရမယ် စတဲ့ “ပြီးပြည့်စုံခြင်း (Perfectionism)” ဆိုတဲ့ စံနှုန်းကြီးကို ပခုံးပေါ် ထမ်းပိုးထားရင်းနဲ့ပဲ တဖြည်းဖြည်း လူကော စိတ်ကော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာရပါတယ်။

တကယ်တော့… လောကကြီးမှာ ပြီးပြည့်စုံနေဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လားဟင်?

ပတ်ဝန်းကျင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ “မှန်ဘောင်” ထဲက ထွက်လိုက်ပါ

ကျွန်မတို့ဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ၁၀၀ မှတ်ရမှ တော်တယ်၊ အဆင့် ၁ ရမှ ထူးချွန်တယ်ဆိုတဲ့ စည်းဝိုင်းတွေထဲမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာမို့ အမြဲတမ်း အပြစ်အနာအဆာကင်းနေမှ လူရာဝင်မယ်လို့ ထင်မှတ်မှားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝဆိုတာ ပေတံနဲ့ တိုင်းတာလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။

သင်ဟာ အရာရာကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ တစ်ခါတရံ လဲကျမယ်၊ တစ်ခါတရံ အမှားတွေလုပ်မိမယ်၊ တစ်ခါတရံမှာတော့ ဘာမှမလုပ်ချင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ သဘာဝကျလှတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို အမြဲပြုံးနေဖို့ မလိုပါဘူး။

သဘာဝတရားကပေးတဲ့ “မပြည့်စုံခြင်းရဲ့ အလှတရား”

ဂျပန်လူမျိုးတွေမှာ “ဝါဘီ-ဆာဘီ (Wabi-Sabi)” ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ အတွေးအခေါ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ရှိနေတဲ့ ရွှံ့အိုးလေးတစ်လုံး၊ ခြောက်သွေ့ပြီး ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်လေးတစ်ရွက် စတဲ့ “မပြည့်စုံခြင်း၊ မမြဲခြင်း” တွေထဲမှာပဲ စစ်မှန်တဲ့ အလှတရား ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လက်ခံတာပါ။

လမင်းကြီးတောင်မှ လပြည့်ညမှလွဲရင် ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာ အချိန်ပြည့် ဝိုင်းစက်မနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကွေးကွေးကောက်ကောက် လခြမ်းကွေးလေးဘဝမှာလည်း သူ့အလှနဲ့သူ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတာပါပဲ။ သင်ကော ဘာလို့ အမြဲတမ်း လပြည့်ဝန်းကြီးလို တောက်ပနေဖို့ ကြိုးစားပြီး အမောခံနေမှာလဲ?

စိတ်အမောပြေစေမယ့် နေ့စဉ်တွေးတောရမည့် အတွေးစလေးများ

တကယ်လို့ သင်ဟာ ဒီနေ့မှာ အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံတွေ့နေရလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်ဆိုရင် ဒီအတွေးလေးတွေကို ရင်ထဲခဏလောက် သွင်းကြည့်ပေးပါနော်။

• “ငါဟာ စက်ရုပ်မဟုတ်ဘဲ ကြိုးစားနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ” အမှားတစ်ခု လုပ်မိရုံနဲ့ သင့်ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှားဆိုတာ သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မပြည့်စုံခြင်းကနေ သင်ယူခြင်းကသာ သင့်ကို ပိုမိုရင့်ကျက်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေတာပါ။

• “ဒီနေ့ ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ” ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနေ့တစ်နေ့တာလုံး အသက်ရှူရပ်မသွားဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာကိုက သင့်ကိုယ်သင် ဂုဏ်ယူသင့်တဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါ။

• “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှာတာပေးပါ” သူတစ်ပါးကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ လွယ်ကူသလောက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျမှ ရက်စက်စွာ အပြစ်တင်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို လွှတ်ချလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေကိုပါ ချစ်တတ်လာတဲ့နေ့ဟာ စိတ်အေးချမ်းခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းပါပဲ။

ဘဝဆိုတာ အမှားအယွင်းမရှိ လျှောက်ရမယ့် ကျွမ်းဘားပြိုင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ပျော်စရာရှိရင် ရယ်မောပြီး၊ ဝမ်းနည်းစရာရှိရင် ငိုကြွေးရင်း လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းရမယ့် မြစ်တစ်စင်းလိုပါပဲ။

ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေမယ့်အစား “မပြည့်စုံပေမယ့် ပျော်ရွှင်ရတဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တတ်တဲ့သူ” ဖြစ်အောင်ပဲ နေထိုင်သွားကြရအောင်လားရှင်။ ဒီနေ့ကစပြီး ပခုံးပေါ်က ဖိအားတွေကို ချလိုက်ပါ။ သင်ဟာ သင့်ရဲ့ မပြည့်စုံခြင်း အလှတရားလေးတွေနဲ့တင် လုံလောက်စွာ တန်ဖိုးရှိပြီးသား လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။